دوشنبه ٢٥ شهريور ١٣٩٨

 


شماره خبر :٥٥٨١٤٧

ارسال به دوست نسخه چاپي

  تاریخ انتشار خبر : شنبه ١٦ شهريور ١٣٩٨
 
حجت‌الاسلام فلاح‌رفیع در جلسه شورای دانشگاه تربیت مدرس:
فدا کردن خود در راه خدا یعنی در راه اقامه دین خدا و امر و نهی او از همه چیز خود گذشتن
مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه تربیت‌مدرس گفت: فدا کردن خود در راه خدا یعنی در راه اقامه دین خدا و امر و نهی او از همه چیز خود گذشتن. اینجاست که الگو گیری از امام معنا پیدا می کند.

به گزارش مرکز ارتباطات و اطلاع رسانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه‌ها، حجت‌الاسلام دکتر فلاح‌رفیع مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه تربیت‌مدرس در ابتدای جلسه شورای این دانشگاه ضمن گرامیداشت ایام محرم‌الحرام و تسلیت ایام سوگواری و عزاداری سید و سالار شهیدان و اصحاب و یاران با وفایش، بحث خود را به وجود دو عنصر عقلانیت و عشق در حماسه عاشورا اختصاص داد و گفت: مبحث سلسله‌وار ما در شورای دانشگاه عقلانیت دینی و به‌ویژه عقل قرآنی بود. امروز به مناسبت ایام محرم‌الحرام می‌خواهم درباره عقلانیت عاشورا و حماسه کربلا مطالبی را خدمت شما عزیزان عرض کنم. چرا محرم؟ چرا امام حسین(ع)؟ و چرا عاشورا و کربلا؟ در اعتقاد ما شیعیان بر اساس آنچه از قرآن و رسول گرامی اسلام(ص) آموخته‌ایم و آن را اسلام حقیقی ناب می‌دانیم، امام جایگاه فوق العاده‌ای در هستی دارد. فوق‌العاده که عرض می‌کنم یعنی حقیقتاً فوق العاده و نه به تعارف و لقلقه زبان. امام علاوه بر مقام تشریع، تکویناً نیز در عالم هستی نقش ویژه و بی‌بدیل دارد.

وی ادامه داد: بهترین معرفی امام و جایگاه او بعد از قرآن و پیامبر گرامی اسلام، در زیارت جامعه کبیره آمده است. امام هادی(ع) می‌فرماید: مقام امامت و ولایت مقام محبت تام و تمام به خدای متعال است؛ التّامین فی محبه الله و المخلصین فی توحید الله و المظهرین لامرالله و نهیه ... .

مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه افزود: اگر امام این مقامات و مناصب را تکویناً در درگاه الهی دارد این مقام تکوینی از نظر عقلی باید یکجا ثابت شود. اگر امام فانی در خداست، اگر امام تامّ فی محبت الله هست، اگر امام جزء مخلصین فی توحید الله هست، اگر امام مظهر امر و نهی الهی هست که هست، این مقامات بلند کجا باید نشان داده شود؟ جهانیان این حقایق را کجا باید ببینند؟ یکجا و دست کم یکجا باید این عشق یا همان کمال محبت الهی و تامّ بودن در محبت خداوندی از طرف امام باید نشان داده شود و از طرف خداوند هم پاداش داده شده‌ آن دیده شود. عقل آدمی از تحقق این عشق و محبت کامل می‌پرسد. الگو گیری از امام(ع) منوط به تحقق عینی این محبت است.عقل اثبات این محبت را در عینیّت خارجی می‌طلبد. عقل می‌گوید اگر عشق و محبت کامل به خداوند در جایی هست الگوگیری از این محبت منوط به مشاهده عینی آن است. انسانها زمانی می‌توانند دربست خود را در اختیار الگویی قرار دهند و یا کسی را الگو و اسوه خود بدانند که برای آنها عشق کامل او و محبت تمام و اخلاص بی‌شک و تردید او ثابت شده باشد. صحنه کربلا و عاشورا در آغاز محرم که آغاز سال است، تحقق حقیقت محبت را از سوی صاحب محبت و عشق الهی نشان داد.

وی در بخش دیگری از سخنان خود خاطرنشان کرد: همه اولیاء الهی از آدم تا خاتم اینگونه بودند منتهی بستگی به شرایط زمان هر یک به گونه‌ای تحقق کمال محبت و عشق خود را به خداوند نشان دادند. حضرت ابراهیم(علیه السلام) به گونه‌ای، حضرت موسی کلیم به گونه‌ای، حضرت یعقوب و یوسف و ایوب و داود و یحیی و زکریا و دیگر پیامبران تا پیامبر خاتم ما (علیهم جمیعاً صلوات الله) هر یک به گونه‌ای این خلوص در توحید و تمامیت در محبت و عشق الهی را در امتحانات گوناگونی که شدند در پیشگاه الهی نشان دادند و در نمایشگاه تاریخ بشری به نمایش گذاشتند و در معرض دید همه عالم و آدم قرار دادند. اما امام حسین(ع) به گونه‌ای دیگر و در اوج این امتحان کاملاً بی‌بدیل و بی‌مانند یکجا همه آن امتحانات را پس داد و در نمایشگاه تاریخ همه هستی خود را در پیشگاه الهی تقدیم کرد.

استاد فلسفه دانشگاه تربیت‌مدرس اضافه نمود: این درسی بود برای همه انسانها که اگر امام مجرای فیض الهی است، اگر امام تام در محبت الهی است، این تمامیت تا آنجا می‌رود که همه چیز خود را حقیقتاً فدا می‌کند. و تو‌ای انسان خداپرست حالا تکلیف خود را بدان و خود را با آن اوج بسنج. البته از دیگران آن مرتبه‌ی بلند را انتظار ندارند، اما راه باز است. راه بندگی و عبودیت و خلوص توحید تا بدانجا باز است و این همان راه سعادت است و به کمال رسیدن : کمال به نسبت ایثار در پیشگاه خالق هستی معنا پیدا می‌کند «لن تنالوا البرّ حتی تنفقوا مما تحبون» (آل عمران/۹۲). اگر امام حسین(ع) چنین نمی‌کرد، دست‌کم برای عده‌ای این تامّین در محبت الله و مخلصین فی توحید الله و مظهرین لامره و نهیه لقلقه زبان تصور می‌شد. چون در جای اثبات و در جائی محقق نشده بود. البته می‌دانیم که هدف صرفاً نشان دادن به جهانیان نبود، بلکه این فداکاری در مسیر بقای دین خداوند بود. پس آنجا که هدف بقای دین و ارزش‌های الهی باشد ولیّ خداوند حاضر است بدون هیچ‌گونه تردیدی هرچه دارد فدای دین خداوند کند.

دکتر فلاح‌رفیع در بخش دیگر سخنان خود ضمن بیان مقام و عظمت حضرت امام حسین(ع) گفت: اینجاست که همه انبیاء الهی و اولیاء الهی غبطه به امام حسین(ع) و مقام او می‌خورند همه مشتاق زیارت اویند با همه بزرگی و عظمتی که خود دارند و اصلاً از عظمت آن چیزی نباید کاست. اما از این طرف عظمت حسین(ع) فوق تصور است چون کاری که کرد فوق تصور بود. این همان عقلانیت حماسه کربلاست. کاملاً عقلانی و مطابق با معیارهای عقل است. عاشق حقیقی که همان تام در محبت الهی است باید حقیقت عشق خود را به منصه ظهور و بروز در آورد، باید در پیش چشم جهانیان ثابت کند که در این عشق صادق است و در این محبت کامل. اگر چنین کرد می‌تواند برای دیگران اسوه و الگو باشد، عاشقان باید از اودرس عشق بیاموزند و مشق محبت کنند. اگر چنین نبود عشق جلو دار نداشت و محبت در لقلقه زبان می‌ماند.

حجت‌الاسلام فلاح‌رفیع افزود: اینجاست که ما شهادت می‌دهیم امام حسین(ع) اقامه نماز کرد، ایتاء زکات کرد، امر به معروف و نهی از منکر کرد. در جهت اصلاح دین جدش قیام کرد، همه اینها در مسیر محبت الهی و عشق خداوندی است . اگر کسی تامّ در محبت الهی شد به همه ارزشهای الهی و دین خداوند نیز عشق خواهد ورزید. در اینجا عقل نیز حکم می‌کند که عاشق حقیقی باید همه چیز خود را در راه معشوق که همان دین و ارزش‌های الهی است فدا کند وگرنه عقل نمی‌تواند صدق آن عشق را تصدیق کند.

وی ادامه داد: فدا کردن خود در راه خدا یعنی در راه اقامه دین خدا و امر و نهی او از همه چیز خود گذشتن. اینجاست که الگوگیری از امام معنا پیدا می‌کند. از این رو هر کس باید محبت و عشق خود به خداوند را در مسیر عشق به امام(ع) و کاری که او انجام داد قرار دهد. اینگونه است که جهاد در راه دین خدا و فداکاری و ایثار معنا پیدا می‌کند. عقلانیت عاشورا در اینجا نمایان می‌گردد؛ امام حسینی که در محبت و عشق الهی کامل بود، چنین کرد. از این پس تویی که پیرو او هستی نیز اولاً در به کمال رساندن محبت و عشق خود به خداوند از او الگو بگیر و آن را افزایش بده و سپس تلاش کن مثل او در مسیر اثبات این عشق خود به خداوند تلاش کنی. عشق به خدا را همان عشق به دین او و تحقق امر و نهی او بدان. عشق به خدا جز نفی ظلم و مقاومت در مسیر عدالت نیست. اما ظلم‌ستیزی و عدالت‌جویی در همان مسیری که امام داشت؛ یعنی در مسیر عشق و محبت خداوند، اخلاص در توحید او و اظهار امر و نهی او و تحقق همه جانبه دین او.

مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری دانشگاه در بخش پایانی سخنان خود بیان داشت: در اینجاست که عقل و عشق در حماسه عاشورا به هم می‌رسند و یکدیگر را کامل می‌کنند. بنابراین عاشورا را باید آمیزه‌ای از عشق و عقل دید؛ نه عقل تنها و نه عشق تنها؛ و از این روست که عاشورا بهترین نمونه‌ توأمان شدن عشق و عقل بود و تا همیشه تاریخ خواهد ماند.

برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج




آرشيو